Als er één sector is die tegelijk koud en warm kan blazen is het wel de onze. Wie nu blaast, heeft echter de tanden niet gepoetst, het ruikt onfris. De pers baseert zich op wat de markt haar vertelt, natuurlijk, en relateert een algemene teneur van ‘Tout va très bien, madame la Marquise’ : IDC verwacht een daling van de groei van 4% naar 1% voor de West-Europese ICT sector. 4 maal minder groei, maar nog altijd groei ! Agoria vreest voor een verlies van 300 ICT jobs in 2009, maar stelt verder zijn tekort van 14.500 informatici van mei ll. niet echt bij. Data News stelde vorige week dat de vraag naar ICT-ers slechts licht daalt. ‘Tout va prèsque très bien, madame la Marquise’.
In de markt hoor je echter knal het tegenovergestelde. Geconsulteerde bronnen zijn zowel anoniem als unaniem:‘De boel ligt plat, maar vertel het niet verder’. Banken bevriezen aanwervingen, stoppen projecten en verlagen significant hun budgetten. Klanten geven enkel geld om (grote) branden te blussen, maar schuiven investeringen in de diepvriezer. Benches, beaches en ‘banken’ groeien razendsnel. Junior consultants geraken niet meer ‘verhuurd’ en worden met een opzeg van 7 dagen ontslagen. Sommige ICT service bedrijven startten discrete ontslagprogramma’s onder de waterlijn om niet op te vallen. Misschien nog geen panic on the Titanic, maar veel moeite om een diepe en groeiende ongerustheid te verbergen, was er niet. ‘La maison brûle, madame la Marquise’.
Het kan verkeren, zei Bredero. In 2001 verkeerde het al verkeerd, maar de les is niet blijven hangen. Opnieuw werden de laatste 2 jaren informatici per opbod binnengehaald met torenhoge verwachtingspatronen en eigenlijk onhoudbare beloften, hippe auto’s, carrière stappen aan Formule 1 ritme, etc. Het cynisme was groot, aan beide zijden. Aan de oppervlakte niets dan prachtige verhalen over hoe waardevol het menselijk kapitaal wel is. Maar vaak is de echte werkgever realiteit net anders : je voor een ICT werknemer interesseren omdat je van zijn werk houdt, is net zoals je voor eenden interesseren omdat je foie gras lust.
On the record geeft niemand toe dat de business op apegapen ligt. Maar waarom zo hard proberen om de schijn hoog te houden? Eenvoudig : Draait het rad van fortuin, betaalt meestal de ICT-er het gelag. Veel eindgebruikerbedrijven stoppen met aanwerven, maar ICT-bedrijven beginnen te ontslaan, de zwaksten en goedkoopsten eerst. Dat ze daarbij de gemaakte beloften in de vuilbak gooien, mag het imago niet schaden en moet dus verborgen blijven.
Captains of ICT Industry staan nog vaak op de brug van hun grote boot en roepen : Move that iceberg, want ik vaar rechtdoor ! De realiteitsdurf is al gezonken, daarna volgt meestal het schip. Bij de Titanic verloren 3000 mensen hun leven, maar werd de kapitein gered. ‘Move your ship or I jump off’, antwoorden informatici, ‘ik zink niet meer mee’. Hoeveel maal nog voor de ICT-e’rs het scheepsrecht noemen ? Willen we niet dat alle gedane moeite om ICT-ers in de sector te krijgen en te houden mee naar de bodem zinkt, zijn vandaag realiteitszin, moed en integriteit nodig. Tijdens en vooral na 2009 zullen we al onze ICT professionals meer dan nodig hebben.
